Δευτέρα, 4 Ιανουαρίου 2010

Περί επιτυχίας




«Το να είσαι υπερβολικά δυσαρεστημένος με τον εαυτό σου είναι αδυναμία, το να είσαι υπερβολικά ευχαριστημένος είναι ανοησία»

Πραγματικά, επρόκειτο για μία πολύ ενδιαφέρουσα συνέντευξη, αυτή του δημάρχου μας, Κωνσταντίνου Σιμιτσή, που δημοσίευσε η «Ν.Ε.» στο χθεσινό της φύλλο. Το σημαντικότερο συμπέρασμα που έβγαλα προσωπικά διαβάζοντάς την, ήταν ότι ο κ. Σιμιτσής δεν είναι πολιτικάντης, ούτε όμως και πολιτικός.

Αν ήταν πολιτικάντης, θα σκεφτόταν να μη βάλει τόσο υψηλή βαθμολογία στον εαυτό του δείχνοντας την υποκριτική σεμνότητα που χαρακτηρίζει τους πολιτικάντηδες και εκνευρίζει τους πολίτες.

Αν ήταν πολιτικός τότε σίγουρα δεν θα έβαζε τόσο υψηλή βαθμολογία στον εαυτό του για τέσσερις λόγους: Ο πρώτος είναι ότι αφού έφτασε στο 9 με άριστα το 10 μέσα σε τρία χρόνια, τότε μέσα στο 2010 ο στόχος του «Άριστα» θα πιαστεί σίγουρα, οπότε όλοι οι πολίτες θα αναρωτιούνται για ποιο λόγο θέλει ο κ. Σιμιτσής να παραμείνει δήμαρχος της πόλης, εφόσον έφτασε στην κορύφωση της παραγωγικότητας και του έργου του.

Ο δεύτερος λόγος είναι, ότι με το να δηλώνεις ότι ήδη έφτασες το 9 με άριστα το 10 μέσα σε τόσο λίγο χρόνο στο δημαρχιακό θώκο, τότε απλώς δεν είναι καθόλου δύσκολο να είσαι δήμαρχος.

Ο τρίτος λόγος είναι ότι αφού έφτασες στο 9 της δημιουργικότητάς σου με άριστα το 10, είναι λογικό να τρομοκρατήσεις ακόμη κι όσους βρίσκουν επιχειρήματα για να δικαιολογήσουν την μηδενική παραγωγή έργου. Μπορεί δηλαδή κάποιοι υποστηρικτές του δημάρχου να έβρισκαν διάφορα άλλοθι, αφού όμως ο δήμαρχος είναι τόσο ικανοποιημένος από τον εαυτό του είναι φανερό ότι δεν υπάρχει καμία ανάγκη για άλλοθι.

Κι ο τέταρτος λόγος είναι καθαρά μαθηματικός. Εφόσον πριν ακόμη τελειώσει η τετραετία βάζει ο δήμαρχος 9 στον εαυτό του, τότε στην περίπτωση που κερδίσει κι άλλη τετραετία θα φτάσει στο 18 με άριστα το 10.

Εν πάση περιπτώσει, είπαμε να μη μηδενίζουμε τίποτε και κανέναν, αλλά και το να βαθμολογούμε τον εαυτό μας σε μια τόσο δύσκολη προσπάθεια όπως είναι η λύση των προβλημάτων της Καβάλας, με 8 και με 9, ε όπως και να το κάνουμε είναι λίγο ανησυχητικό. Τέλος πάντων, είναι κι ο καθένας όπως το βλέπει και τι του αρέσει. Ε, κι εμένα μου αρέσουν οι ειλικρινά μετριόφρονες που είναι εντελώς διαφορετικό πράγμα από τους υποκριτικά σεμνούς, για να μην μπερδευόμαστε.

Θα μου πείτε τώρα ότι μήπως ο δικός μας δήμαρχος είναι ο μόνος στην Ελλάδα που νιώθει τόσο επιτυχημένος; Όχι φυσικά, ανήκει στον κανόνα των πετυχημένων. Γι’ αυτό άλλωστε και στην έρευνα της Public Issue που δημοσίευσε η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ την Κυριακή, σχετικά με τους θεσμούς που οι Έλληνες εμπιστεύονται περισσότερο, οι δήμοι κατρακύλησαν κι άλλο σε σχέση με πέρσι.

Δηλαδή λέτε ότι αν όλη αυτή η δηλωθείσα επιτυχία από τους δημάρχους έβρισκε αντίκρισμα στους πολίτες, θα βρίσκονταν οι δήμοι πιο κάτω κι από την Ολυμπιακή, τις Μη Κυβερνητικές Οργανώσεις και την ΕΥΠ;

Είναι προφανές ότι υπάρχει μια αναντιστοιχία, ότι μεταξύ δημάρχων και δημοτών υπάρχει μια διαφορετική αντίληψη για την επιτυχία, για να το πω ευγενικά. Βασικά, οι Έλληνες πολίτες βρισκόμαστε σε τόσο τραγική κατάσταση που στην εν λόγω έρευνα αναδείξαμε ως το θεσμό που εμπιστευόμαστε περισσότερο την Εθνική Μετεωρολογική Υπηρεσία.

Έλεος, δηλαδή. Η Ε.Μ.Υ. από κει που ήταν το ανέκδοτο των Ελλήνων έγινε ό,τι πιο πολύτιμο και έμπιστο διαθέτει η χώρα. Βρε μέχρι και η Πυροσβεστική Υπηρεσία, που τόσα καλοκαίρια τώρα δεν έχει μείνει πουρνάρι ούτε για δείγμα από τις πυρκαγιές και όλοι την κατηγορούν για λανθασμένους σχεδιασμούς, είναι δεύτερη στη λίστα εμπιστοσύνης των Ελλήνων.

Τουτέστιν, αναγνωρίζουμε ότι αν είχε άλλους αρχηγούς η Πυροσβεστική Υπηρεσία, αν διέθετε σοβαρή πολιτική ηγεσία, αν δεν είχε τραγικές ελλείψεις σε προσωπικό και στόλο οχημάτων, σίγουρα θα τα πήγαινε πολύ καλύτερα και θα ήταν αποτελεσματικότερη.

Ενώ στους δήμους και τις νομαρχίες, ο Έλληνας δε δίνει ούτε ένα περιθώριο, ούτε ένα άλλοθι, ούτε μια συγχώρια. Είναι βαθιά ταραγμένος ο Έλληνας. Του έχει γυρίσει το μάτι.

Προτελευταίοι θεσμοί στη λίστα είναι τα κόμματα και τελευταίος θεσμός είναι οι κυβερνήσεις. Έχουμε βγάλει κόκκινη κάρτα σε όσους κουμαντάρουν τις ζωές μας. Οι πολίτες στεκόμαστε απέναντι στην εξουσία κάθε βαθμίδας. Σε όλα, στα πάντα.

Και στα μικρά και στα μεγάλα δεν τους νιώθουμε δίπλα μας τους πετυχημένους, αλλά μακριά, απέναντι, στην άλλη άκρη. Ίσως να είναι και αυτή η απόσταση που τους κάνει να μη μπορούν να καταλάβουν γιατί δεν συμμεριζόμαστε τον ενθουσιασμό τους για το θρίαμβό τους.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου